است . از اشعار عبدالمطلب برمىآيد كه وفات عبدالله پس از ميلاد پيامبر ( ص ) بوده ، اما در اين ترديدى نيست كه عبدالله پس از ازدواج با آمنه براى تجارت به شام سفر كرده و در يثرب بيمار و نزد بستگان مادرى خود ( بنىنجار ) بسترى شده و سرانجام نيز وفات يافته است . پس از تولد پيامبر ( ص ) مادرش او را به مدت كوتاهى شير داد و سپس او را در اختيار زنى به نام ثويبه كنيز ابولهب قرار داد . ثويبه مادر رضاعى پيامبر ( ص ) و حمزه سيدالشهدا بود و به همين دليل حمزه ، هم عموى پيامبر و هم برادر رضاعى او بشمار مىرفت ؛ چنان‌كه طبق روايات بسيارى ، فرزندان حمزه با پيامبر محرم بوده‌اند . پس از مدتى كوتاه از ميان زنان عشاير كه در فصل خاصى به مكه مىآمدند و فرزندان اشراف را براى سرپرستى با خود به صحرا مىبردند ، حليمه سعديه افتخار دايگى پيامبر ( ص ) نصيبش شد و او را با خود به قبيلهء بنىسعد از تيره‌هاى هوازن برد . پيامبر ( ص ) چهار سال در ميان آنان بود و در پنج سالگى نزد مادرش آمنه و جدش عبدالمطلب بازگشت و طولى نكشيد كه آمنه همراه فرزندش - كه به نقلى عبدالمطلب نيز با آن‌دو همراه ولى زودتر به مكه بازگشته بود - براى ديدار با بستگان مادرى عبدالمطلب ( بنىنجار ) به يثرب رفت و نزديك به يك‌سال در يثرب ماند . « 1 » وفات آمنه و عبدالمطلب ( عليهما السلام ) آمنه بنت وهب زمانى كه همراه فرزندش روانه مكه شد ، در حال بازگشت ، بيمار گرديد و در محلى به نام ابواء وفات يافت . پس از آن ، زنى به نام ام‌ايمن ( كنيز آمنه ) پيامبر ( ص ) را به مكه نزد جدش عبدالمطب برد . از آن پس به مدت دو سال پيامبر ( ص ) تحت تكفل جدش بود ، تا اينكه در هشت سالگى ، عبدالمطلب را نيز از دست داد . ايشان پيش از مرگ ، سرپرستى پيامبر را به ابوطالب عموى آن حضرت سپرد . ابوطالب شيفتهء شخصيت پيامبر ( ص ) بود و با وجود فقر مالى هيچ‌گاه از حمايت وى دست برنداشت . شناخت وى از سرنوشت اين مولود مبارك و وصيت پدر ، تحمل هر دشوارى را بر او آسان مىنمود . نوشته‌اند كه ابوطالب تا پيامبر ( ص ) بر سفره حاضر نمىشد ، غذا نمىخورد و همواره او را فرزند خطاب مىكرد . رفتار همسرش فاطمه

--> ( 1 ) . طبرى ، گزيده تاريخ بلعمى ، ص 98 .